شمارهٔ ۱۴۶
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عشق و وابستگی خود به معشوق سخن میگوید. دل او به زلف معشوق گره خورده و در این گیرودار، نام و اعتبارش را از دست داده است. او میگوید روزی ممکن است معشوق را در میان خدمتگزاران خود ببیند و همچون خود او، مست و پریشان خواهد شد.
دل در سر زلف تست پابست شدهمی بینم نام و ننگ از دست شده
هوش مصنوعی: قلب من به زلف تو وابسته است و میبینم که اسم و آوازهام تحت تأثیر این محبت از دست رفتهاند.
روزی به میان حاجبانم بینیمانندهٔ چشم خویشتن مست شده
هوش مصنوعی: روزی تو را در میان خدمتکاران خواهی دید، مانند چشمی که به خود خیره شده و سرمست است.