شمارهٔ ۱۴۹
هوش مصنوعی: این شعر به عشق و جستجوی آن در محیطی غیرقابل مشاهده اشاره دارد. شاعر به ما توصیه می‌کند که برای تجربه عشق، باید از خودگذشتگی کرد و در مسیر ناشناخته قدم گذاشت. همچنین، عشق را به دنیای ناپیدا و نامشخص تشبیه می‌کند که نیاز به دید عمیق و خالصانه دارد.
در صحرا شو که عشق در صحرا بهناپیدا شو که مرد ناپیدا به
هوش مصنوعی: به دشت برو که عشق در دشت جاری است؛ به جایی برو که آن مرد به دور از دید است.
در بوتهٔ نیستی رو و پاک بسوزعاشق کروکور و لنگ و نابینا به
هوش مصنوعی: در دنیای عدم وجود، عشق را با تمام وجود بسوزان، حتی اگر ناامید و ناتوان باشی.