شمارهٔ ۲۰۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به حس خود نسبت به بوی خوش محبوبش و یادآوری غم او اشاره می‌کند. او می‌گوید که گاهی بوی آن محبوب را از پیراهنش استشمام می‌کند و گاهی نیز داستان غمش را از دیگران می‌شنود. حتی اگر کسی نباشد که او را بنشاند، تنها نام محبوبش کافی است تا او این احساسات را تجربه کند.
گه بوی خوشت زپیرهن می شنومگه شرح غمت ز مرد و زن می شنوم
هوش مصنوعی: گاهی بوی خوش تو را از پیراهن میفهمم و گاهی داستان غمت را از گفتوگوی مردان و زنان میشنوم.
ور هیچ نباشد کسکی بنشانمکاو نام تو می گوید و من می شنوم
هوش مصنوعی: اگر هیچ کس نباشد، من کسی را مینشینم که نام تو را می‌گوید و من او را میشنوم.