شمارهٔ ۲۱۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به علاقه و رابطه خود با دوستش اشاره می‌کند. او می‌گوید چشمی دارد که همیشه پر از تصویر دوستش است و این برای او خوشایند است. همچنین تأکید می‌کند که تفاوت قائل شدن بین دوست و چشم، کار درستی نیست؛ چرا که ممکن است خود دوست در جای چشم باشد یا اینکه چشم خود اوست. شاعر به نوعی پیوستگی و یگانگی بین چشم و دوست را بیان می‌کند.
چشمی دارم همه پر از صورت دوستبا دیده مرا خوش است چون دوست دروست
هوش مصنوعی: چشمی دارم که تمام آن پر از تصویر دوست است و برای من چشیدنش خوشایند است، زیرا دوست در آن وجود دارد.
از دیده به دوست فرق کردن نه نکوستیا اوست به جای دیده یا دیده خود اوست
هوش مصنوعی: فرقی ندارد که به دوست نگاه کنی یا از دید او ببینی، هر دو یکسان هستند. اگر از نگاه خود او ببینی، هیچ اشکالی ندارد.