شمارهٔ ۲۲۵
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به شخصی خطاب می‌کند و از او می‌پرسد آیا می‌داند چه کارهایی انجام می‌دهد و به چه چیزهایی امید و آرزو دارد. او به این نکته اشاره می‌کند که اگرچه انتظار دارد به هدفش برسد، اما باید از خواسته‌های نابجا دست بردارد و به قناعت و ادب بپردازد.
یا حاسب هل تعلم ماذا تَصنَعترجو و ترومُ ما لمثلک یُمنع
هوش مصنوعی: ای حسابگر، آیا میدانی چه کار میکنی؟ امید داری و آرزو میکنی چیزهایی که برای امثال تو نه ممکن است و نه قابل دستیابی.
یکفیک هواهُ وصلهُ لا تطمعمن این الی این تادّب وَاقنع
هوش مصنوعی: اگر در زندگی خود یک قاعده یا اصولی را رعایت کنی، هرگز به خواسته‌های غیرممکنی امید نداشته باش و سعی کن با آنچه داری کنار بیایی و قناعت را برگزینی.