تناجی
اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۲۲۶

هرگز نرود مهر تو پاک از دل منگر نیز شود زیر زمین منزل من
صد سال برآید و بپوسد تن منهم بوی وصال تو دمد از گل من