شمارهٔ ۲۳۲
هوش مصنوعی: این شعر درباره ارتباط عمیق انسان با گل و زیبایی‌های طبیعت است. شاعر بیان می‌کند که هر کسی که عطر گل را استشمام کند، احساسی مشترک با آن پیدا می‌کند و با گل به زبان حال خود صحبت می‌کند. او همچنین به جدایی و دوری از معشوق اشاره می‌کند و تعبیر می‌کند که در زندگی، حتی از ناخرسندی‌ها و مشکلات (خار) نیز زیبایی و شگفتی (گل) به وجود می‌آید.
امروز هر آن کسی که گل می بویدبا او به زبانِ حال گل می گوید
هوش مصنوعی: امروز هر کسی که عطر گل را استشمام کند، با او به طور غیرلفظی و از طریق احساست گل درک و ارتباط برقرار می‌کند.
کز یار به هر جفا جدایی مَطلَبکز خار به روزگار گل می روید
هوش مصنوعی: هرگز از یار خود جدا نشو، حتی اگر به تو جفا کند، چون در زندگی، مانند این است که از خار، گل می روید.