شمارهٔ ۲۳۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به شب و صبح اشاره می‌کند و از شب می‌خواهد که او را به سحر برساند. او از صبح نیز می‌خواهد که به شب نگاه نکند و برعکس، شب را به عنوان پرده‌ای برای وصل معرفی می‌کند. در اینجا، شب نمادی از عشق و وصال است و صبح به عنوان جدایی از این وصال تلقی می‌شود.
ای شب تو ره وصل سحرگه مَسپَروای صبح تو امشبی به شب در منگر
هوش مصنوعی: ای شب، تو مانع رسیدن به وصال در سپیدهدم نباش و ای صبح، امروز به شب من نگاه نکن.
ای شب تو بگفتی که منم پردهٔ وصلوز پرده برون میای واین پرده مَدَر
هوش مصنوعی: ای شب، تو گفتی که من واسطهٔ وصل هستم، و از پشت این پرده بیرون میآیی، و این پرده را به کناری نزن.