شمارهٔ ۲۵۲
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به بیان احساس غم و اندوه ناشی از جدایی محبوبش می‌پردازد. او می‌گوید که اگر یار از او یاد نکند، دلش به خاطر غم و یاد او همیشه شاد نیست و رنج هجر او بر دلش سنگینی می‌کند. درد جدایی و اشک‌هایش همواره با اوست و قلبش از این غم جریحه‌دار شده است.
یار ارچه زمن هیچ نمی آرد یادهست این دلم از یاد غمش دایم شاد
هوش مصنوعی: دوست هرچند که از من هیچ خاطرهای ندارد، اما دل من همیشه از یاد غمش شاد است.
نیشی کز هجر بر دل ریشم زدصد چشمهٔ خون زچشم من بیش گشاد
هوش مصنوعی: نیشی که به خاطر دوری و جدایی به دلم وارد شد، موجب شد که از چشمانم سیلابی از خون جاری شود.