شمارهٔ ۲۶۹
هوش مصنوعی: شاعر در این اشعار به بیان احساسات درونی خود می‌پردازد. او اشاره دارد که اشک‌هایش مانند خون از جانش به بیرون می‌ریزند و این احساسات سنگین و عمیق، سالها جمع شده‌اند و اکنون به شدت جاری می‌شوند. به طور کلی، این ابیات توصیف‌گر دلمشغولی و سوگ عمیق شاعر هستند.
دوش این چشمم که دُرّ مکنون می ریختتا صبحدمی از رگ جان خون می ریخت
هوش مصنوعی: دیشب چشمانم مانند مرواریدهای پنهان اشک ریختند و تا سپیده دم از جانم خون میرفت.
دُرّی که به سالها به جمع آمده بوددامن دامن زدیده بیرون می ریخت
هوش مصنوعی: دُرّی که سالها جمع شده بود، به آرامی از دامن بیرون میریخت.