تناجی
اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۲۱

ناجسته دوای درد خویش ار مردیداغی چه نهی بر دل صاحب دردی
جان از بر تو چو گرد برخیزد بهزان کز تو نشیند به دلی برگردی