تناجی
اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۲۲

هرگز نبود که در دلم جان نشویاز گریهٔ زار من تو خندان نشوی
آری پس از این جهان جهانی دگر استبا دوست چنان زی که پشیمان نشوی