شمارهٔ ۴۳
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به این موضوع اشاره می‌کند که روزی قصد دارد از حال کسی بپرسد که خود را بالاتر از دیگران می‌داند. او می‌گوید که با گذر زمان این فرد بیشتر در خودپسندی و تکبر غرق می‌شود و حالا او و دیگران در ناراحتی و زاری به سر می‌برند و نیاز به شفیع دارند.
گفتم که یکی روز بپرسم خبرشتابوک برون رود تکبّر زسرش
هوش مصنوعی: گفتم که یک روز خبری از او بپرسم تا ببینم آیا غرور و تکبر از سرش برمیخیزد یا نه.
چون گشت کرشمه هر زمان افزونشاکنون من و زاری و شفیعان درش
هوش مصنوعی: هر بار که زیبایی و دلربایی او بیشتر می‌شود، من در این حال زاری میکنم و به شفاعتکنندگانی در درگاهش پناه میبرم.