شمارهٔ ۱۲
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به این نکته اشاره می‌کند که شخصی با ویژگی‌های خاص و باریک‌نگر نیست و تنها مخصوص کسانی است که دارای طبعی تنگ و تاریک هستند. او خودش را فاسد می‌داند و از مقام بالای الهی دور می‌بیند و در نهایت به این نتیجه می‌رسد که فردی زاهد و پروا پیشه که نزدیک به خداوند است، در واقع از او دور است.
تو لایق نکته های باریک نئیجز درخور طبع تنگ و تاریک نئی
هوش مصنوعی: تو شایستهٔ مطالب عمیق و پیچیده نیستی، زیرا فقط به اندازهٔ ذهنی محدود و تنگ، به مسائل سطحی مینگری.
من فاسقم از حضرت او دور نیممسکین که تو زاهدی و نزدیک نئی
هوش مصنوعی: من انسانی فاسد هستم و از حضور او دور افتادهام. اما تو، ای زاهد، به او نزدیک هستی و در حقیقت، وضعیت من و تو بسیار متفاوت است.