شمارهٔ ۱۸
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به این موضوع می‌پردازد که انسان‌های بدبخت و حرامزاده معمولا به عیب‌جویی از دیگران عادت دارند و خودشان عیوبی دارند که از آن غافل‌اند. او بیان می‌کند که هر کس از گودال وجود خود، فقط همان چیزی را بیرون می‌آورد که در درونش است. به عبارت دیگر، انسان‌ها با توجه به درون خود، دیگران را قضاوت می‌کنند.
آن را که حرامزادگی عادت و خوستعیب دگران به نزد او سخت نکوست
هوش مصنوعی: کسی که دروغگویی و زشتکاری برای او عادی شده، عیب و ننگ دیگران برای او هیچ ارزش و اهمیتی ندارد.
معیوب همه عیب کسان می طلبداز کوزه همان برون تراود که دروست
هوش مصنوعی: هر فردی بر اساس ویژگیها و نقصهای خود، دیگران را قضاوت می‌کند. اگر درونی پر از عیب داشته باشیم، تنها عیبهای دیگران را میبینیم و از خودمان انتقادات را به سمت آنها سوق میدهیم.