شمارهٔ ۲۴
هوش مصنوعی: این شعر به موضوع حرص و طمع اشاره دارد و به انسانی که تحت تأثیر این احساس اسیر شده، می‌پردازد. شاعر به او یادآوری می‌کند که نمی‌تواند از آتش حرص فرار کند و در پایان به تضادی بین وضعیت یک درویش و یک امیر اشاره می‌کند، که هر دو به نوعی درگیر مشکلات ناشی از طمع و حرص هستند.
هان ای «واحد» زباد حرصی تو اسیرزان نیست تو را زآتش حرص گزیر
هوش مصنوعی: ای «واحد»! از باد حرص و طمعی که به تو رسیده، رها شو. تو از آتش این حرص و طمع در امان هستی.
خاکت بر سر صوفی و دریوزهٔ زرای رفته زرویت آب درویش و امیر
هوش مصنوعی: خاکت بر سر صوفی و آن کسی که برای پول خود را به ذلت میکشاند. ای کسی که از تو جوی آب گذر کرده، تو نه فقیر هستی و نه صاحب مقام، هر دو به یک سرنوشت دچار شدهاند.