شمارهٔ ۳۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به مفهوم خودشناسی و واقعیّت وجود اشاره می‌کند. او می‌گوید تا زمانی که فرد در جستجوی خود و حقیقت وجودی‌اش نباشد و خود را از دامن جهل و خودپرستی رها نکند، نمی‌تواند به مرتبه‌ی بالای آسمانی برسد. همچنین به فانی بودن انسان و اینکه او در نهایت چیزی جز خاک نیست، اشاره می‌شود و از فرد می‌خواهد که از خودپرستی و من‌گرایی شرمنده باشد.
تا هستی خود را نکنی دامن چاکثابت نشود تو را قدم بر افلاک
هوش مصنوعی: تا زمانی که خود را به زحمت نینداختهای و تلاش نکردهای، نمیتوانی به بلندیهای عالی و موفقیتهای بزرگ دست پیدا کنی.
تا چند منی و من، زخود شرمت بادتو خود چه کسی، که ای، چه ای، مشتی خاک
هوش مصنوعی: تا کی به خودت مغروری و از من دوری، شرم بر تو باد! تو چه کسی هستی که اینقدر از خودت بزرگ مینمایی؟ در واقع، تو فقط یک مشت خاک هستی.