شمارهٔ ۶۰
هوش مصنوعی: این شعر دربارهٔ افسوس و ناامیدی از گذر عمر و بیحالی است. شاعر به این نکته اشاره میکند که در گذشته امیدوار بوده که روزی بیدار شود و تغییر کند، اما اکنون متوجه میشود که این بیداری هیچگاه محقق نشده و روزها به همین شکل گذر کردهاند.
افسوس که عمر رفت و هشیاری نیستدردا که امید خویشتن داری نیست
هوش مصنوعی: متأسفانه عمر به سرعت سپری شد و دیگر خبری از هشیاری و آگاهی نیست. دردناک است که هیچ امیدی به بازگشت خود واقعیام ندارم.
گفتم که چو بیدار شوم روز شودهیهات که روز گشت و بیداری نیست
هوش مصنوعی: گفتم که وقتی بیدار شوم، روز خواهد شد. اما ای کاش، چون روز آمده، بیداری برایم نیست.