شمارهٔ ۶۱
هوش مصنوعی: این متن به ما یادآوری می‌کند که تا زمانی که قلب انسان غافل و بی‌توجه باشد، نمی‌تواند زنده و فعال شود. همچنین اشاره می‌کند که باید از این موضوع شرم کنیم که خودمان خالق خون و زندگی‌مان هستیم، اما به جای آن، گاهی خود را در موقعیت بنده و تحت سلطه چیزهایی قرار می‌دهیم که از ما هستند.
تا گوش دلت به غفلت است آکندهدل را تو مپندار که گردد زنده
هوش مصنوعی: تا زمانی که قلبت غفلت و بیتوجهی را تجربه می‌کند، فکر نکن که دل میتواند زنده و بیدار شود.
شرمت ناید از آنک از خون تو بودسلطان باشد تو را تو او را بنده
هوش مصنوعی: شرمنده نباشی از اینکه کسی که از خون توست، سلطنت کند و تو زیر دست او باشی.