شمارهٔ ۱۴
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر احساس می‌کند که نه در میخانه (خرابات) و نه در صومعه (معبد) جایی برای او نیست. او نمی‌فهمد که چرا در وجودش نمی‌گذارند به دنبال مصلحتی برود، و این حالت تناقضی را نشان می‌دهد که نه به لذت‌های دنیا دسترسی دارد و نه به معنویت و آرامش. شاعر به نوعی سردرگمی و بی‌هدفی اشاره می‌کند.
ما را به خرابات به کس نسپارنددر صومعه نیز زاهدان نگذارند
هوش مصنوعی: ما را به بیمارستانها واگذار نمیکنند و در خانقاه نیز، مریدان اجازه نمیدهند.
معلوم نمی کنم که در جنس وجودما را زپی چه مصلحت می دارند
هوش مصنوعی: من نمیدانم که چه دلیلی در این وجود ما نهفته است و برای چه هدفی به وجود آمدهایم.