تناجی
اوحدالدین کرمانی

شمارهٔ ۳۸

آن کز دل اوست بر دل من هر غممی دید و نمی کرد زمن باور غم
گفتم هجرت بکشت ما را در غمدوشی برزد که این مرا کمتر غم