شمارهٔ ۴۰
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر به احساسات خود نسبت به محبوب اشاره می‌کند. هر بار که به سوی محبوب می‌رود، می‌بیند که در آنجا چیزی از ثبات و عقل و فرهنگ وجود ندارد. او می‌گوید که نمی‌تواند به حالت شادی و سرور برسد، زیرا کسی که این احساسات را درک کند، کامل نیست و در واقع، او همچون سنگی است که نمی‌تواند به حقیقت زندگی پی ببرد.
هرگه که مرا سوی تو آهنگ بودآنجا چه ثبات و عقل و فرهنگ بود
هوش مصنوعی: هر بار که به سمت تو میروم، در آنجا دیگر ثبات، عقل و فرهنگ معنا ندارند.
گویی به سماع برنخیزد کاملکامل نبود چنین کسی سنگ بود
هوش مصنوعی: به نظر میرسد که کسی که به سماع (رقص و شادی معنوی) نمیپردازد، به کمال لازم نرسیده است و مانند سنگ سخت و بیروح است.