شمارهٔ ۵۶
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به تشبیه عشق و حال و هوای عاشقان پرداخته است. او compares عشق را به شمعی می‌بیند که همواره در حال سوختن است و به دیگران نور می‌دهد. همچنین به زندگی عشاق به عنوان قلندری اشاره می‌کند که ادامه حیاتشان در تعلق به عشق است؛ اگر در این مسیر نسوزند، انگار که وجودشان بی‌فایده است. بدین ترتیب، شاعر به عمق وفاداری و ارادت عاشقان در برابر عشق اشاره می‌کند.
ما بر لگن عشق سواریم چو شمعنقش همه کس فراپذیریم چو شمع
هوش مصنوعی: ما در عشق به مانند شمع هستیم، که به همه نور میافشانیم و گرمای وجودمان را به دیگران منتقل میکنیم. مثل شمع که در همه جا روشنایی می‌دهد، ما نیز به عشق خود به دیگران خدمت میکنیم.
عشّاق قلندریم و شرط است که ماآن شب که نسوزیم بمیریم چو شمع
هوش مصنوعی: ما عاشقان بیخیالی هستیم و لازم است که در شبی که از عشق نمیسوزیم، مانند شمع بمیرم.