شمارهٔ ۵۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساسات آشفتهاش صحبت میکند و بیان میکند که وقتی خاطرش پریشان میشود، زندگیاش به آتش تبدیل میگردد. او احساس میکند که اگر این سوز و درد را رها کند، ممکن است بمیرد، اما تا زمانی که دلش خوش باشد، به سوزیدن ادامه میدهد.
شمعم که چو خاطرم مشوّش گرددسررشتهٔ جانم همه آتش گردد
هوش مصنوعی: من مانند شمعی هستم که هرگاه خاطرم پریشان شود، تمام وجودم به آتش میافتد.
چون سوز رها کنم بمیرم حالیمی سوزم تا وقت دلم خوش گردد
هوش مصنوعی: وقتی که آتش درونم را آزاد کنم، شاید به مرگ نزدیک شوم؛ اما در حال حاضر، به خاطر آن آتش درون، میسوزم تا زمانی که دلم شاد شود.