شمارهٔ ۶۰
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به زیبایی و دل‌انگیزی یک شمع اشاره می‌کند که به فکر و هوای دل‌فریبش است. او شب را برای رسیدن به روزی شیرین و خوشایند سپری می‌کند و از درد و اندوهی که بر اثر آرزو و عشقش به وجود آمده، غمگین نیست. شاعر اشاره دارد که آرزوی وصال محبوبش، حتی در شب‌های تاریک، او را آزار می‌دهد اما از آن گریه نمی‌کند.
ای شمع هوای دلفروزی داریشب زنده هم از برای روزی داری
هوش مصنوعی: ای شمع، تو آرزوی دلنوازی و روشنی داری، حتی وقتی شب را بیدار میمانی، این کار را به امید روزی روشن انجام میدهی.
تا صبح از آرزوی شیرین لب اواز گریه میاسای که سوزی داری
هوش مصنوعی: تا صبح به خاطر آرزوی شیرین لبهای او، از گریه کردن دست برندار، چرا که دلی پر از احساس داری.