شمارهٔ ۵۹
هوش مصنوعی: شاعر در این اشعار به حالت شمع اشاره میکند که برای روشنایی، خود را میسوزاند. او از محبوبش میپرسد که چرا در غیابش میخندد. حتی اگر به او فشار بیاورند، او همچنان به خود افتخار میکند و سربلند است.
شمعا هستی به سوختن ارزانیتا بی رخ معشوق چرا خندانی
هوش مصنوعی: در اینجا این چنین گفته میشود که تو مانند شمعی هستی که به خاطر سوختن و روشناییاش ارزشمند است. بنابراین، چرا با وجود این که معشوقت در کنارت نیست، خوشحال به نظر میرسی؟
هر چند سرت به گاز برمی دارندبرمی آری سری، زهی پیشانی
هوش مصنوعی: هرچقدر هم که به تو فشار بیاورند و تو را زیر فشار بگذارند، باز هم سر بلند خواهی کرد و این نشان از عظمت توست.