شمارهٔ ۱۲
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از حال ناخوشی که پس از نوشیدن باده به او دست داده، سخن میگوید. ساقی او را در آغوش میگیرد و با یادآوری تجربیات ملالآور و نامناسبی از زندگی در خانقاه و خرقه، به این نتیجه میرسد که تنها به شادی در کنار دوستان و میخانه توجه کند.
از خوردن باده دوش حالم بگرفتساقی به دو دست هر دو بالم بگرفت
هوش مصنوعی: دوش وقتی که مشغول نوشیدن شراب بودم، حال و روز خوبی نداشتم. ساقی با هر دو دست، مرا در آغوش گرفت.
زین پس من و شاهدان و میخانه و میکز خرقه و خانقه ملالم بگرفت
هوش مصنوعی: از این پس من و دوستانم و میخانه و شراب هستیم، دیگر از لباس خانقاه و زهد و ریاضت خسته شدم.