شمارهٔ ۵۷
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر عذری برای رفتار خود میآورد و میگوید که وقتی عاشق تو هستم، عقل و منطقم از بین میرود. او خود را بازتاب مقام و جمال معشوق میداند و امیدوار است که خداوند به خاطر او بر او فخر کند.
من معذورم اگر شوم هرزه درایبا عشق تو عقل کی بماند برجای
هوش مصنوعی: من اگر گاهی بیپروا میشوم، به خاطر عشق توست، زیرا در چنین حالتی دیگر عقل و منطقم جایی نمیماند.
چون مظهر مظهرت منم در همه جایشاید که به من فخر کند خلق خدای
هوش مصنوعی: من نشاندهنده وجود تو هستم و در هر کجا که هستم، شاید خداوند به خاطر من به خود ببالد.