شمارهٔ ۷۰
هوش مصنوعی: این شعر درباره‌ی دل و جان انسان صحبت می‌کند. شاعر می‌پرسد دل چرا باید غم را بپذیرد و جان چه خطری دارد که کمبود آن را تحمل کند. او به این نکته اشاره می‌کند که زندگی فقط در یک لحظه است و باید از آن بهره‌برداری کرد، زیرا وقتی لحظه‌ای سپری می‌شود، دیگر نمی‌توان آن را بازگرداند. در نهایت، شاعر می‌گوید که حتی اگر لحظه‌ای را تجربه کنیم، نمی‌توانیم از دست دادن آن فرار کنیم.
دل را چه محل کاو بپذیرد غم اوجان را چه خطر بود که گیرد کم او
هوش مصنوعی: دل چه جایی دارد که غم او را بپذیرد؟ جان چه خطری دارد که کمکم آن را بگیرد؟
حاصل زجهان دمی است یا دم زدنیباری چو زدم نمی گریزد دم او
هوش مصنوعی: زندگی انسان گاه به لحظه‌ای کوتاه و زودگذر میگذرد. وقتی که دمی را سپری میکنیم، نمی‌توانیم آن لحظه را از دست بدهیم و فرار کند. در واقع، همان لحظه‌ای که زندگی را تجربه میکنیم، به ما تعلق دارد و فرار نمیکند.