شمارهٔ ۱۰۲
هوش مصنوعی: این شعر به بررسی غم و دلتنگی در زندگی می‌پردازد. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که نباید به غم دنیا و مشکلاتش توجه کرد و باید زندگی را با فعالیت و کار پر کرد. او می‌گوید که سرمایه واقعی هر فرد عمرش است و نباید این عمر را با نگرانی و اندوه هدر داد.
از بس که غم دنییِ مردار خورینه کار کنی و نه غم کار خوری
هوش مصنوعی: به خاطر غم و اندوه دنیا، نه میتوانی به کار مشغول شوی و نه نگران نتیجه کارهایت باشی.
سرمایهٔ تو از همه عالم عمری استبر باد مده که غصّه بسیار خوری
هوش مصنوعی: عمر گرانبهای تو چیزی است که از دست دادن آن قیمتی را به همراه دارد. پس این سرمایه را به آسانی هدر نده، چون این باعث ایجاد غصه و دلشکستگی فراوانی میشود.