شمارهٔ ۱۰۳
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به تنهایی و غم ناشی از آن اشاره می‌کند. او بیان می‌کند که هیچ خواهشی بدون محبت و عشق پاسخ داده نمی‌شود و وعده‌های عاشقانه هم به وفا نمی‌رسند. در نهایت، او از غم خود شکایت می‌کند که در این تنهایی، دیگران او را به حال خود رها نمی‌کنند.
یک حاجت بی‌دلی روا می‌نکنندیک وعدهٔ عاشقی وفا می‌نکنند
هوش مصنوعی: گاهی اوقات، نیاز بیمعنایی را برآورده میکنند، اما وعدهای که برای عشق داده میشود، به آن وفا نمی‌کنند.
این است غم ما که درین تنها[ی]یما را به غم خویش رها می‌نکنند
هوش مصنوعی: غم بزرگ ما این است که در این تنهایی، هیچکس ما را به حال خود رها نمیکند و همچنان در غمهای خود غرقیم.