شمارهٔ ۱۰
هوش مصنوعی: این اشعار به بیان افسوس و اندوه شاعر از گذر عمر و دوران جوانی اختصاص دارد. او lament می‌کند که زندگی‌اش به هدر رفته و شب‌های غم‌انگیز جوانی‌اش نیز از دست رفته‌اند. شاعر احساس می‌کند که عمرش، که هر لحظه‌اش ارزشمندتر از صد جان است، بی‌فایده و بی‌ثمر سپری شده است.
دردا که به هرزه زندگانی بگذشتوندر شب غم روز جوانی بگذشت
هوش مصنوعی: آه که زندگی بیهوده سپری شد و در شب‌های غم، روزهای جوانی هم از دست رفت.
افسوس که عمرم که ازو هر نفسیصد جان ارزد به رایگانی بگذشت
هوش مصنوعی: ای کاش که عمرم که هر لحظه‌اش به اندازه صد زندگی ارزش دارد، به هدر نرفته بود و بی‌فایده سپری نشده بود.