شمارهٔ ۱۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از گذر عمر و بیفایده بودن آن سخن میگوید. او احساس میکند که عمرش، همچون ماهی امید، از بین رفته و به انتها رسیده است. او افسوس میخورد که زمان با ارزشی را به بیهودگی از دست داده است.
ماهی امید عمرم از شست برفتبی فایده عمرم چو شب مست برفت
هوش مصنوعی: امید و آرزوی زندگیام مانند ماهی از دست رفت و عمرم بهسرعت و بیفایده مثل شبی که با مستی گذشت، سپری شد.
عمری که ازو دمی جهانی ارزیدافسوس که رایگانم از دست برفت
هوش مصنوعی: عمری که به اندازه یک لحظه ارزش داشت، افسوس که به راحتی از دست رفت.