شمارهٔ ۱۳
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از درد و غم ناشی از عشق سخن میگوید. او میگوید که در چشمهایش غم عشق تو را میبیند و از گفتوگو و ارتباط با تو رنج میکشد. در نهایت، او احساس میکند که عمرش به هدر رفته و هیچ امیدی به سود و فایدهای از این وضعیت ندارد.
در دیده زسودای تو دودی دارمحاصل زغمت گفت و شنودی دارم
هوش مصنوعی: در چشمانم از عشق تو غمی دارم و به خاطر تنهاییام، حرفها و صحبتهایی را در دل دارم.
سرمایهٔ عمر جمله از دست برفتبی آنک امید هیچ سودی دارم
هوش مصنوعی: تمام عمرم را صرف کردم و از دست رفت، بدون اینکه هیچ امیدی به سودی داشته باشم.