شمارهٔ ۱۶
هوش مصنوعی: این شعر به ما میگوید که اگر ارزش خود را ندانیم و به دنبال حرص و آرزوهای بیپایه برویم، همچون خاک بیارزش خواهیم شد. اگر تمام عمر خود را بیهوده سپری کنیم، در نهایت در جایگاه بالاتری نخواهیم بود و از خود آبرو و حیثیتی نخواهیم داشت.
بی قدر دلا چو خاک کو خواهی شددر آتش حرص و آرزو خواهی شد
هوش مصنوعی: ای دل، اگر بیارزش باشی مانند خاک، در آتش حرص و آرزو میسوزی و از بین میروی.
اینجا چو تمام داده ای عمر به بادآنجا به کدام آبرو خواهی شد
هوش مصنوعی: اینجا که تمام عمرت را به هدر دادهای، با چه آبرویی میخواهی به آنجا بروی؟