شمارهٔ ۲۹
هوش مصنوعی: این شعر به مفهوم ناپایداری دنیا و بی‌ثباتی آن اشاره دارد. شاعر هشدار می‌دهد که اگر کسی در سنین بالا به فکر آباد کردن و تجمل‌گرایی بیفتد، باید شرمنده باشد. او به تجربه خود از تغییرات جهان اشاره می‌کند و می‌گوید که بر باد ساختن، نتیجه‌ای جز نابودی ندارد.
از آخر عمر اگر کسی یاد کندشرمش بادا که خانه آباد کند
هوش مصنوعی: اگر کسی در پایان زندگیاش به یاد کسی بیفتد، خوب است که به جای آنکه به دنبال آسایش و ثروت برود، نیت کند تا برای دیگران خانهای پر از آرامش و محبت بسازد.
دیدیم به چشم خویش باد است جهانخاکش بر سر که تکیه بر باد کند
هوش مصنوعی: در دنیای مادی، مشاهده کردیم که این دنیا همچون بادی است که بر روی خاک نشسته است و هر کسی که بر این دنیا تکیه کند، در واقع بر روی باد تکیه زده است، زیرا ثبات و استحکام ندارد.