شمارهٔ ۳۲
هوش مصنوعی: این شعر به عواطف و احساسات شاعر در زمان نوروز می‌پردازد. شاعر از گریه بر سبزه و عذاب دوری از یار صحبت می‌کند و می‌گوید که لاله‌ها از خاک دیگران در مجلس او حاضر شده‌اند. در پایان، او به فکر می‌افتد که وقتی گور او سبز است، چه کسی به تماشای آن خواهد آمد. این شعر به طور کلی احساس غم و تنهایی را در کنار شادی نوروز نشان می‌دهد.
بر سبزه چو چشم ابر نوروز گریستبی وصل رخ یار نمی شاید زیست
هوش مصنوعی: در روز نوروز، بارانی که از چشمان ابر میریزد، بر سبزهها میبارد. بدون حضور یار و معشوق، زندگی دشوار و غیرممکن به نظر میرسد.
شد لاله زخاک دیگران مجلس ماتا سبزهٔ گور ما تماشاگه کیست
هوش مصنوعی: لالهای که از خاک دیگران روییده، در مجلس ما حاضر شده است، پس چه کسی است که به تماشای سبزه روی قبر ما بیاید؟