شمارهٔ ۴۴
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات به اعتراف می‌پردازد که در حالتی از سرمستی و شادی به سر می‌برد، اما در عین حال به فقر و تهیدستی خود در برابر وجود معشوق اشاره می‌کند. او می‌گوید که معشوق برای او همه چیز است و خود را در مقابل او کامل و مهم نمی‌بیند. در حقیقت، وجود معشوق برای او معنا و ارزش زندگی‌اش را تشکیل می‌دهد.
چون معترفم بدانچ سرمستی هستدر حضرتت افلاس و تهیدستی هست
هوش مصنوعی: چون به حقیقت واقفم که در نزد تو، سرمستی و خوشحالی وجود دارد، احساس فقر و بیچیزی را فراموش میکنم.
من آن توم تو را چه باشد هیچیتو آن منی مرا همه هستی هست
هوش مصنوعی: من آن تو هستم و تو چه هستی برای من؛ هیچ نمیسازی و تو همه موجودی من هستی.