شمارهٔ ۴۳
هوش مصنوعی: این ابیات به بیان احساس نارضایتی و درد درونی شاعر اشاره دارد. شاعر از اینکه نعمت‌ها و انعامات به همه دیگران می‌رسد اما خود او بی‌بهره است، ابراز تاسف می‌کند. او به تأثیرات منفی برخی چیزها (مثل تریاک) اشاره می‌کند و از برخورد دوسویه‌ای که با دیگران دارد، صحبت می‌کند؛ درواقع در یک سو نیکوکار و در سوی دیگر قهرآمیز و دلسرد است.
انعام تو عام است و دلم بی بهر استتریاک کزو هلاک خیزد زهر است
هوش مصنوعی: نعمتهای تو برای همه است، اما دل من از آنها بینصیب است. افیونی که از آن مرگ میزید، برای من همانند زهر است.
تو لقمهٔ باز در دم صعوه نهیوآنگه گویی فرو بر آخر قهر است
هوش مصنوعی: تو لقمهٔ آماده را در دهان مرتعش میگذاری و بعد میگویی که آخر کار به قهر و خشم من میانجامد.