شمارهٔ ۴۲
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساساتی عمیق از عشق و دلتنگی است. شاعر می‌گوید اگرچه در غیاب محبوبش، فضا به زیبایی یک گل‌زار است، اما او نه تنها به زیبایی گل‌ها اهمیت نمی‌دهد بلکه از درد و غم خود نیز رنج می‌برد. حتی اگر بخواهد به گل‌ها دست بزند، تنها خارهای سر راهش را می‌بیند و دلتنگی‌اش را احساس می‌کند. در واقع، وجود محبوبش برای او از هر زیبایی دیگری مهم‌تر است.
بی روی تو گرچه رهگذر جای گل استما را نه غم باغ و نه پروای گل است
هوش مصنوعی: اگرچه در این مسیر گلهای زیبا وجود دارد، اما بدون چهرهی تو، نه ما نگران باغ هستیم و نه برای گل اهمیت قائل میشویم.
گر دست برم بی تو سوی گل، بادادر چشم من آن خار که در پای گل است
هوش مصنوعی: اگر بدون تو دستم را به سمت گل دراز کنم، در چشمان من همان خاری خواهد بود که در پای گل قرار دارد.