شمارهٔ ۵۷
هوش مصنوعی: این اشعار به ما یادآوری می‌کنند که حتی اگر دارای عقل و درک هستیم، نباید خود را در برابر خطرات و تقدیر ایمن بدانیم. در مواقعی که سرنوشت ما را در موقعیت‌های دشوار قرار می‌دهد، هیچ‌کدام از توانایی‌های ما، مانند دیدن و شنیدن، نمی‌توانند به ما کمک کنند. به عبارت دیگر، در برابر قضا و تقدیر، انسان ناچار است و بسیاری از توانایی‌هایش بی‌فایده می‌شود.
هر چند که عقل داری و دیده و هوشایمن مشو و به دیگران پرده بپوش
هوش مصنوعی: هرچند که تو دارای عقل و بینش و درک هستی، اما نباید احساس امنیت کنی و دقت داشته باشی که به دیگران اعتماد نکنید.
آنجا که قضا بر تو کمین بگشایدنه دیده به کار آید آنجا و نه گوش
هوش مصنوعی: در جایی که سرنوشت برای تو کمین کرده است، نه چشم به کار میآید و نه گوش.