شمارهٔ ۲
هوش مصنوعی: در این بیت، شاعر از شدت درد و غم ناشی از جدایی سخن میگوید. او به توصیف حال خود میپردازد که چگونه به خاطر هجران محبوبش در عذاب است. جانش طاقت نمیآورد و در نتیجه، مرگ به او نزدیک میشود، اما مرگ او را نمیشناسد و به حال او رحم میکند.
هجرانت بدان صفت [که] بگداخت مراجان نستد و رحم کرد، بنواخت مرا
هوش مصنوعی: جداییات بهقدری برایم دردناک بود که جانم را میسوزاند، اما با این حال رحم کردی و به من محبت ورزیدی.
چون دید رخ زرد و دل پر غم منکآمد اجل و بدید و نشناخت مرا
هوش مصنوعی: وقتی که مرگ چهره زرد و دل غمگین من را دید، آمد و مرا دید اما نشناخت.