شمارهٔ ۱۰
هوش مصنوعی: در این ابیات، شاعر به حال ناخوش خود اشاره می‌کند و می‌گوید که زیبایی و حسن چهره محبوبش برای او مناسب نیست. همچنین اگر امیدی در دل او وجود دارد، تنها نتیجه‌ای است از افکار کهنه و پوسیده‌اش. به طور کلی، احساس ناامیدی و عدم تناسب بین زیبایی محبوب و حال بیمارگونه شاعر را بیان می‌کند.
زین گونه که حال ناپسندیدهٔ ماستحسن رخ او نه درخور دیدهٔ ماست
هوش مصنوعی: حال و روز ما به قدری بد است که زیبایی چهره او برای ما قابل درک و شایسته نیست.
اومیدی اگر در دل شوریدهٔ ماستسوداست که در دماغ پوسیدهٔ ماست
هوش مصنوعی: اگر امیدی در دل دیوانه ما وجود دارد، بهتر است که در این خیال باطل در سرمان بماند، زیرا در حقیقت سودی ندارد.