شمارهٔ ۹
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر عشق به معشوقش را محور زندگیاش میداند و بر این باور است که غیر از عشق او، همه چیز بیگانه است. او به هر شکلی که باشد، با غم معشوقش کنار میآید، زیرا این غم برای او آشنا و دوستداشتنی است.
عشقت صنما مجاور دیدهٔ ماستجز عشق تو هرچه هست بیگانهٔ ماست
هوش مصنوعی: عشق تو ای محبوب، همواره در کنار چشم ماست و غیر از عشق تو، هر چیزی برای ما نا آشناست و بیمعناست.
هرگونه که هست با غمت میسازمزیرا که غمت حریف دیرینهٔ ماست
هوش مصنوعی: هر طور که باشد، من با غم تو کنار میآیم زیرا این غم از همیشه با ما بوده و رفیق قدیمی ماست.