شمارهٔ ۲۳
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر می‌گوید که در دنیای پر از درد و رنج، کسی را پیدا نمی‌کند که از غم و اندوه رهایی یافته باشد. او از وضعیت بد اجتماعی انتقاد می‌کند و می‌پرسد که تا چه زمانی باید دیگران را سرزنش کرد در حالی که آن‌ها خودشان قادر به تغییر شرایطشان نیستند. در نهایت، اشاره دارد که افراد در وضعیتی قرار دارند که خودشان نمی‌توانند بر روی سرنوشت خود تأثیر بگذارند.
در عالم دون دلِ کسی یافته نیستکاندر تف غم به سالها تافته نیست
هوش مصنوعی: در دنیا هیچکس را نمیتوان پیدا کرد که دلش در آتش غم نسوزد، زیرا اینگونه اندوه سالها در دل کسی باقی نمیماند.
تا کی گویی سیه گلیم است فلانمسکین چه کند به دست خود بافته نیست
هوش مصنوعی: چرا مدام از بدبختی و مشکلات آن فرد سخن میگویی؟ او چه کاری از دستش برمیآید وقتی که چیزی به دست خود آماده نکرده است؟