شمارهٔ ۲۲
هوش مصنوعی: در این ابیات شاعر به احساس بی‌پناهی و تنهایی خود اشاره می‌کند. او می‌گوید که در مدرسه‌ها و مکان‌های مذهبی محلی برای او نیست و در بازار هم کسی به او توجه نمی‌کند. در واقع، او احساس می‌کند که از جامعه و محیط اطرافش طرد شده و هیچ خریدار و طرفداری ندارد.
در مدرسه ها مایهٔ گفتارم نیستدر بتکده ها صلیب و زنّارم نیست
هوش مصنوعی: در مدرسه‌ها چیزی برای بیان کردن ندارم و در مکان‌های مذهبی نیز نه صلیبی و نه نوار زرتشتیای دارم.
سرتاسر بازار به هیچم نخرندآخر چه متاعم که خریدارم نیست
هوش مصنوعی: در تمام بازار هیچکس مرا نمیخرد، زیرا من چه چیز باارزشی هستم که مشتری داشته باشم؟