شمارهٔ ۴۲
هوش مصنوعی: این شعر بیانگر احساس عمیق عشق و دلتنگی است. شاعر می‌گوید که محبت معشوق همچون نگین در دل او جاودانه خواهد ماند و عشق او هرگز از دلش نخواهد رفت. حتی اگر خود شاعر دور شود، اشک‌هایش نشان‌دهنده‌ی رنجی است که از جدایی می‌برد و این درد و حسرت تا آخر عمرش همراه او خواهد بود.
مِهر تو چو مُهر از نگینم نرودسودای تو از دل حزینم نرود
هوش مصنوعی: عشق و محبت تو همچون نگینی در دل من ثابت و پایدار است و هیچ وقت یاد و آرزوی تو از دلم نمیرود.
من خود رفتم ولیک خونابهٔ چشمتا دامن عمر زآستینم نرود
هوش مصنوعی: من به تنهایی رفتهام، اما اشکهایم به قدری ریخته که تا مدتها دامن عمرم را ترک نخواهد کرد.