شمارهٔ ۵۰
هوش مصنوعی: شاعر در این شعر آرزو می‌کند که یک بار زلف معشوق را بگیرد یا صورتش را بر روی پای او بمالد. او خود را به گونه‌ای توصیف می‌کند که انگار صورتش مثل سنگی زیر پا له می‌شود یا دستش را به شانه‌ای سخت و چوبی تشبیه می‌کند. این تصویرها بیانگر اشتیاق و فراق شاعر از محبوبش است.
بگذار که تا زلف تو گیرم یک باریا در کف پای تو بمالم رخسار
هوش مصنوعی: اجازه بده یک بار زلف تو را در دست بگیرم یا صورت خود را به پای تو بمالم.
انگار که سنگ پایمال است رخمیا دست مرا شانهٔ چوبین پندار
هوش مصنوعی: به نظر میرسد که چهرهام مانند سنگی زیر پا است یا انگار که دستی چوبی در حال نوازش من است.