شمارهٔ ۸۰
هوش مصنوعی: شاعر در این ابیات از احساس گمگشتگی و تاریکی سخن می‌گوید. او در جستجوی عشق یا معشوق خود، در کوی و برزن سرگردان شده و دچار ناراحتی و تنگی خاطر است. او می‌گوید که به هر حالتی که بخواهی، من را بپذیر، چون دیگر پشت‌واندازه‌ای برای تغییر وضعیت یا پنهان شدن ندارم. تیره و باریک شده‌ام، گویی شب را به دوش می‌کشم.
بس کز تو دوم در به در و کوی به کویتاریک شدم چون شب و باریک چو موی
هوش مصنوعی: به خاطر تو به هر گوشه و کنار میروم و مثل شب تاریک شدم و باریک مانند مو.
فی الجمله به هر صفت که خواهی می دارکان پشت ندارم که بگردانم روی
هوش مصنوعی: به طور کلی، هر ویژگی یا صفتی که میخواهی داشته باش، من چنین حالتی را ندارم که بخواهم تغییرش دهم یا برعکسش کنم.