شمارهٔ ۸۱
هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از مهربانی و عطوفت کسی سخن میگوید که به مجروحان کمک میکند و به محرومان، امکانات و دارایی میبخشد. او بر این باور است که این فرد به طرز خاصی کششی دارد و هر تقصیری که در این مورد وجود دارد، ناشی از تلاش و کوشش اوست.
مجروحان را دوا و مرهم تو دهیمحرومان را ملک مسلّم تو دهی
هوش مصنوعی: تو به مجروحان کمک و درمان میکنی و به نیازمندان امنیت و آرامش بخشیدی.
از تو کششی هست یقین می دانمتقصیر زکوشش است آن هم تو دهی
هوش مصنوعی: میدانم که انرژی و جذابیتی از تو وجود دارد و این ناشی از تلاشت در این رابطه است که تو هم در آن سهم داری.